‘Tijd’ is je beste vriend

6 jaar geleden veranderde haar hele wereld, S.L kreeg kanker en het zette haar leven op zijn kop. Het was zomaar een dag, zielsgelukkig en genietend van haar 1 jaar oude dochter, voelde ze na de laatste borstvoeding iets in haar borst. Een paar weken later kreeg zij de harde diagnose borstkanker. Het werd een heel traject, 11 operaties verder pakt ze haar leven weer op. Lees hier haar verhaal.

Diagnose borstkanker, en nu?

Ik weet het nog heel goed dat ik een harde schijf voelde in mijn borst, het was na de laatste borstvoeding van mijn dochter. Met lood in mijn schoenen ben ik naar de huisarts gegaan. Die was niet meteen ongerust en dacht dat het met het afbouwen van de borstvoeding te maken had. Ik ging opgelucht naar huis, maar eenmaal thuis had ik eigenlijk het ongeruste gevoel weer. Op eigen aandringen ben ik toch doorgestuurd naar het ziekenhuis. Al gauw kon ik terecht voor een mammografie. Een apparaat wat je borst wreed samenperst om te kijken hoe het weefsel eruit ziet. Al gauw was er te zien dat het bij mij afwijkend was. Je hoopt dat het om ontstekingscellen gaat, maar na een punctie en biopt werd ik van het onheilspellende gevoel wat ik had bevrijd met een harde diagnose. Het was kanker. En nu?

Op de dag dat ik het te horen kreeg, liep ik diezelfde middag nog met een datum voor de operatie en behandelboekje uit het ziekenhuis. Niet wetend en vooral angstig, wat zou komen. Ik was jong en het ging om een agressieve vorm. Er werd mij verteld dat; hoe jonger je bent hoe agressiever de borstkanker. En dit was dus bij mij ook het geval. Ik had geen keus, mijn hele borst moest eraf. Ze konden wel meteen een ballonnetje onder de huid plaatsen, waardoor ze later de huid konden oprekken om weer een nieuwe borst te kunnen creëren middels een prothese. Na de operatie werd ik wakker met één borst. Het was een hele rare gewaarwording. Het voelde alsof het er nog zat. Na een paar dagen kreeg ik de uitslag en dat was helaas niet goed, ik bleek uitzaaiingen te hebben in de oksel en een week later lag ik weer onder het mes en hebben ze al mijn okselklieren weggehaald.

'Ik had geen keus, mijn hele borst moest eraf'

Vanwege de agressiviteit van de tumor en mijn 35-jarige leeftijd moest ik daarna ook nog behandeld worden met chemo en bestraling. Dat volgde vrij vlot na de operaties. Naar mijn eerste chemo ging ik vol goede moed, ik dacht kom maar op. Het eerste waar je doorheen moet, is het verliezen van je haar. Na ongeveer 10 dagen begon ik wat haren te verliezen. Toen was het tijd om het er helemaal af te halen. Het advies van de mammaverpleegkundige was dat het kon helpen om samen met je kinderen er een feestje van te maken. Dit hebben we gedaan. Hoe leuk is het dat je als kind kapstertje mag spelen en dan in het echt? Met wat lekkernijen op tafel, mijn beide dochters ieder aan een kant, met een schaar in de hand begonnen ze te knippen. Of het heeft geholpen om het makkelijker te maken…nee bij de eerste knip, eerste hak, voelde alsof mijn hart werd doorgeknipt. Een heel pijnlijk moment, maar we deden het wel samen.  Later heb ik mezelf kaalgeschoren achter een afgesloten deur, alleen. Dit was wel even een ding. Wat er overbleef was een ziek iemand. Ik kon mezelf moeilijk in de spiegel zien, dat was ik niet. En de tranen vloeiden over mijn wangen.

Ik was al enigszins wat zwakker door de operaties, maar na de eerste chemo kreeg ik al meteen last van hevige bijwerkingen. Zo ernstig dat ik op de intensive care belandde. In totaal heb ik maar liefst 3 x op de intensive care gelegen en heb behoorlijk angstige momenten gekend. Na iedere chemo leverde ik steeds meer energie in en werd ik erg zwak. Dat maakte dat ik er moeizaam doorheen ben gekomen. Na de laatste chemo werd het duidelijk dat ik ook nog bestraald moest worden. Omdat ze de uitzaaiingen niet hadden voorzien, hadden ze een ballonnetje geplaatst onder de huid en dit was juist een contra-indicatie voor de bestraling, omdat het risico op complicaties dan groter is. En helaas was dat bij mij ook het geval. De bestraling ging enorm werken en maakte het weefsel rondom de ballon extreem hard en stuk. Hierdoor kreeg ik extreme pijnen en kon ik mijn arm niet meer goed bewegen. Na dit traject is tussendoor ook nog mijn andere borst preventief verwijderd, net als mijn eierstokken.

Voor de heftige pijnen die ik had en de complicaties die zich hadden voorgedaan moest ik nog meer hersteloperaties en behandelingen ondergaan. En deze waren heel intensief. Zo ben ik een aantal maanden iedere dag naar een zuurstoftank geweest, waar er onder hoge druk via een masker zuurstof naar binnen werd gebracht. Ook heb ik maandenlang gerevalideerd en heb ik met een speciaal kankerprogramma meegedaan, ik heb dan ook hard gewerkt om er weer een beetje bovenop te komen.

'Geneesmiddelenonderzoek wat zo belangrijk is, ik heb het zelf aan den lijve ondervonden'

Ik ben nog wel beperkt in wat ik kan bij een aantal dingen, maar in principe kan ik heel veel weer als ik het maar met beleid doe. Ik moet heel goed de balans zien te vinden in mijn belasting en belastbaarheid. Ik heb inmiddels weer een leuke baan, bij PRA Health Sciences. Geneesmiddelenonderzoek wat zo belangrijk is, ik heb het zelf aan den lijve ondervonden. Ik heb een middel gehad waar ik zoveel baat bij heb gehad, maar ook zoveel bijwerkingen van heb gehad dat ik wens dat daar een betere samenstelling van op de markt gaat komen. Bij PRA is dit middel al 2 x getest en zijn we op weg naar betere medicijnen.

Mijn dochters zijn al groot en de jongste is inmiddels alweer 7 jaar. Mijn allerliefste vriendinnetje, die ik tijdens de chemo’s heb leren kennen en hetzelfde traject heeft doorlopen als ik, voor haar was het te laat. Ondanks een betere prognose dan die van mij mocht het niet zo zijn. Tijdens mijn ziekteproces heb ik veel lotgenootjes leren kennen. Mensen waar ik een intense band mee had opgebouwd. Veel mensen, zowel jong als oud, die de kanker niet hebben overleefd. Dat maakt dat je niet meer onbevangen in het leven staat. Ik heb het van veel mensen van dichtbij mee mogen maken en ieder weer met zijn eigen verhaal. Dit draag ik met mij mee. Iedere dag als ik in de spiegel kijk, word ik nog geconfronteerd met hetgeen ik heb meegemaakt en ook de gedachte dat het zo belangrijk is dat er aandacht is voor kanker en hopelijk dat er in de toekomst een medicijn word uitgevonden om deze ziekte succesvol te bestrijden.

Wat de toekomst ons brengen mag? De tijd zal het leren. ‘Tijd’ is in dit geval je best vriend. In juni 2018 heb ik mijn laatste hersteloperatie gehad en ben ik “klaar”. Eerder dit jaar heb ik deze periode afgesloten met mijn deelname aan de Walk for Life. Om te vieren dat ik leef en om symbolisch een periode af te sluiten en uiteraard om voor mede (ex)kankergenootjes iets te betekenen en een groot bedrag op te halen voor deze doelgroep.